Η Ιδιωτικοποίηση του Ελληνικού, οι Κοινωνικές Ανάγκες και το Δημόσιο Συμφέρον

                Το όποιο τίμημα από το ξεπούλημα του Ελληνικού θα

καταλήξει στη «μαύρη τρύπα» του χρέους που δημιούργησαν

οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις και όχι στις σημερινές

κοινωνικές ανάγκες.                                                     

του Πάνου Τότσικα 

Ο χώρος του πρ. αεροδρομίου Ελληνικού αποτελεί έναν από τους εναπομείναντες μεγάλους ελεύθερους δημόσιους χώρους στην Αττική που απέμειναν αδόμητοι και «αναξιοποίητοι».
Η «αξιοποίηση» του Ελληνικού αποτελεί σήμερα κοινό αίτημα. Το ζήτημα ωστόσο που έχει τεθεί είναι: «αξιοποίηση» για ποιόν και για τι. Για την κάλυψη των σημερινών και μελλοντικών κοινωνικών αναγκών και την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος ή για την εξυπηρέτηση και την κερδοσκοπία ιδιωτικών συμφερόντων. Όσοι συμφωνούν με τη δεύτερη εκδοχή, θεωρούν αυτονόητη την «ιδιωτικοποίηση» του χώρου, δηλαδή τη μακροχρόνια απόδοσή του σε κάποιους ιδιώτες «επενδυτές», ντόπιους και ξένους, για την «αξιοποίησή» του.
Με το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας (2012) καθορίστηκαν οι χρήσεις γης και οι όροι δόμησης του χώρου του πρ.αεροδρομίου Ελληνικού και της παραλίας του Αγίου Κοσμά, με τους οποίους δίνεται ουσιαστικά η δυνατότητα δημιουργίας μιας νέας πόλης 30.000 κατοίκων και 3.600.000 τ.μ μπετόν.
Στη συνέχεια, μέσω ενός σκανδαλώδους «διαγωνισμού», με τον οποίο αγνοήθηκε ο λεγόμενος «υγιής ανταγωνισμός» επιλέχθηκε ο μοναδικός διαγωνιζόμενος, ο Όμιλος Λάτση, ως ο κατάλληλος «Επενδυτής» για την αξιοποίηση του συνολικού χώρου των 6.200 στρ., και το 2014 υπογράφτηκε εσπευσμένα από την καταρρέουσα κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου μια απαράδεκτη Σύμβαση.
Τον Οκτώβριο του 2016, υπό την πίεση των μνημονιακών υποχρεώσεων της χώρας, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εμφάνισε μια «βελτιωμένη» εκδοχή της Σύμβασης, την οποία ψήφισε και στη Βουλή. Τον Δεκέμβριο του 2017 η κυβέρνηση ενέκρινε το λεγόμενο Σχέδιο Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης (Σ.Ο.Α.), που κατέθεσε ο «Επενδυτής» και προώθησε το σχέδιο Π.Δ. στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο το έκρινε συνταγματικό και νόμιμο.
Ωστόσο, παρά την έγκριση του Π.Δ. για το Ελληνικό, τίθενται επιτακτικά και μια σειρά ζητήματα που αφορούν τις πολιτικές επιλογές που προωθούνται.

Η λεγόμενη «αξιοποίηση» του Ελληνικού δεν προωθεί το «δημόσιο συμφέρον».

- Η παραχώρηση για 99 χρόνια 6.200 στρ. έναντι 950 εκατ. ευρώ σε βάθος 12 χρόνων, αποτελεί ένα τεράστιο οικονομικό σκάνδαλο.
- Το 30% της συνολικής έκτασης του Ελληνικού και της παραλίας του Αγ. Κοσμά παραχωρείται σε ιδιώτες κατά πλήρη κυριότητα, νομή και κατοχή, δηλαδή δεν θα γυρίσει ποτέ πίσω στο Ελληνικό Δημόσιο.
- Το όποιο τίμημα από το ξεπούλημα του Ελληνικού θα καταλήξει στη «μαύρη τρύπα» του χρέους που δημιούργησαν οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις και όχι στις σημερινές κοινωνικές ανάγκες.

Η λεγόμενη «αξιοιποίηση» του Ελληνικού δεν προωθεί τις κοινωνικές ανάγκες.

- Κοινωνική ανάγκη δεν είναι η δημιουργια νέων εμπορικών κολοσσών (Μall), αλλά η στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
- Κοινωνική ανάγκη δεν είναι η κατασκευή πεντάστερων ξενοδοχείων, ουρανοξυστών 200 μέτρων, Καζίνο, γηπέδων γκόλφ.
- Κοινωνική ανάγκη δεν είναι η κατασκευή χιλιάδων νέων διαμερισμάτων σε μια πόλη που έχει χιλιάδες κενές και κατασχεμένες κατοικίες.
- Κοινωνική ανάγκη δεν είναι η κατάργηση του δημόσιου Αθλητικού Κέντρου του Αγίου Κοσμά και η δημιουργία στη θέση του ενός περίκλειστου πολιτελούς ιδιωτικού οικιστικού συγκροτήματος.
- Κοινωνική ανάγκη είναι η διεύρυνση της πρόσβασης από όλους τους πολίτες προς τον παραλιακό χώρο του Σαρωνικού, όχι ο περιορισμός της πρόσβασής τους και η απόδοσή του σε ιδιώτες, σε επιχειρηματίες και ξενοδοχεία.
- Κοινωνική ανάγκη είναι η δημιουργία στο Ελληνικό ενός δημόσιου Μητροπολιτικού Πάρκου υψηλού πράσινου, με παράλληλες εγκαταστάσεις πολιτισμού, αθλητισμού και κοινωφελείς δραστηριότητες.

Πρόσφατα, μια σειρά κοινωνικοί φορές, συλλογικότητες και εκατοντάδες πολίτες, προσέφυγαν ξανά στο ΣτΕ ζητώντας την ακύρωση του εγκεκριμένου Π.Δ. για το Ελληνικό, παραθέτοντας μια σειρά σοβαρούς λόγους που αφορούν την παραβίαση της ισχύουσας πολεοδομικής, περιβαλλοντικής, αρχαιολογικής και δασικής νομοθεσίας, καθώς και το Σύνταγμα της χώρας μας. Επίσης, κοινωνικοί φορείς και πολίτες έχουν προσφύγει στα αρμοδια ευρωπαϊκά όργανα επικαλούμενοι παραβιάσεις της ευρωπαϊκής νομοθεσίας.
Το Συμβούλιο Επικρατείας αναλαμβάνοντας την ιστορική του ευθύνη, θα πρέπει να συνυπολογίσει όλα τα παραπάνω στην απόφαση που θα λάβει.

Το «Ελληνικό» αποτελεί ένα τεράστιο οικονομικό σκάνδαλο, ένα πολεοδομικό τερατούργημα, ένα περιβαλλοντικό έγκλημα.
Για ποια «ανάπτυξη» καλούμαστε να θυσιάσουμε (και) το Ελληνικό;

Σημείωση / ΕΦ.ΣΥΝ 22.2.2018
Το Συμβούλιο της Επικρατείας έδωσε το «πράσινο φως» για την επένδυση στο Ελληνικό, καθώς έκρινε συνταγματικό και νόμιμο το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος, ανοίγοντας παράλληλα τον δρόμο για την ολοκλήρωση μίας εκκρεμότητας που συνδέεται με τα προαπαιτούμενα της αξιολόγησης του ελληνικού μνημονιακού προγράμματος.
Το ΣτΕ επεξεργάστηκε νομοπαρασκευαστικά το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος για την «έγκριση του Σχεδίου Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης (ΣΟΑ) του Μητροπολιτικού Πόλου Ελληνικού-Αγίου Κοσμά περιφέρειας Αττικής» και αποφάνθηκε ότι δεν προσκρούει σε συνταγματικές και νομοθετικές διατάξεις, αν και οι δικαστές υπογράμμισαν ότι πρέπει να τηρηθούν με ευλάβεια οι περιβαλλοντικές, πολεοδομικές, αρχιτεκτονικές κ.λπ. νομοθετικές προβλέψεις και διατάξεις. Εξάλλου, υπογραμμίστηκε ότι οι προβλεπόμενες κατασκευές, κ.λπ. είναι σύμφωνες με το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας.
Αναφορικά με τους προβλεπόμενους ουρανοξύστες που πρόκειται να κατασκευαστούν, οι δικαστές επισήμαναν ότι «οι παρεκκλίσεις από τις πάγιες πολεοδομικές διατάξεις ως προς τους όρους δόμησης και τη δυνατότητα κατασκευής υψηλών κτιρίων, δικαιολογούνται για την εξυπηρέτηση σκοπού δημοσίου συμφέροντος («έντονου» κατά τη διατύπωση του νόμου 4062/2012)».
Όπως αναφέρουν, το δημόσιο συμφέρον «συνίσταται στη δημιουργία μητροπολιτικού πόλου πολλαπλών λειτουργιών εθνικής εμβέλειας και διεθνούς αναφοράς, στην κατασκευή και συντήρηση μητροπολιτικού πάρκου πρασίνου και αναψυχής στην Αττική και στην ίδρυση μητροπολιτικού πόλου ανάπτυξης στην περιοχή, με πολλαπλούς ειδικότερους στόχους που αφορούν, μεταξύ άλλων, στην αντιμετώπιση της οξείας οικονομικής κρίσης, την ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας, την αύξηση της απασχόλησης και στη μείωση της ανεργίας, στην καταπολέμηση της φτώχειας, την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής, τη μείωση του δημοσίου χρέους, την ανάδειξη της Αθήνας σε πολιτιστική μητρόπολη, σε τουριστικό πόλο διεθνούς ακτινοβολίας, σε σημαντικό κέντρο οικονομικής ανάπτυξης και επιχειρηματικότητας κ.ά.».
Κατά συνέπεια, «μπορεί να επιτρέπεται η κατασκευή πολύ υψηλών κτιρίων ειδικής αρχιτεκτονικής σχεδίασης ή άλλων υψηλών κτιρίων πρωτότυπης αστικής ανάπτυξης ή και ειδικού κτιρίου εντός του μητροπολιτικού πάρκου πρασίνου και αναψυχής».

Η βαριά βιομηχανία... των γκαρσονιών της Ευρώπης

"H Οικολογία οφείλει να αντιτάξει και να αντιπροτείνει ένα τουριστικό μοντέλο ήπιο και πράσινο, προσαρμοσμένο στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και στις ξεχωριστές ανάγκες κάθε περιφέρειας, δρυμού και νησιού και στην ιδιαίτερη φυσιογνωμία του κάθε τόπου"

Tου Θάνου Γιαννούδη (μέλος Δικτύου Ριζοσπαστικής Οικολογίας, Οικολογικού Δικτύου)


Με τις ενδιάμεσες εποχές να έχουν σχεδόν καταργηθεί, φαίνεται πως από τον Απρίλη έχουμε ουσιαστικά εισέλθει στο καλοκαίρι, ένα καλοκαίρι στο τέλος του οποίου διαφημίζεται από το success story της Κυβέρνησης ότι βγαίνουμε από τα Μνημόνια (με την εποπτεία και τις επιπτώσεις τους να μας κατατρέχουν για δεκαετίες ακόμα, αλλά αυτό κανένας δεν το αναφέρει εντέχνως). Όσο το καλοκαίρι πλησιάζει, λοιπόν, παρατηρούμε όπως και κάθε χρονιά να πληθαίνουν τα μεγάλα λόγια περί της τουριστικής ''βαριάς βιομηχανίας'' της Ελλάδας που ''είναι σε θέση να μας βγάλει από την κρίση'' και ''στην οποία κυρίως αξίζει να επενδύσουμε''. Δεν είναι της παρούσης σε καμία περίπτωση η κριτική στον τουρισμό ως νεωτερικό φαινόμενο αποσπασματικότητας και φυγής, εκείνο όμως που σίγουρα αξίζει να τεθεί στο τραπέζι είναι οι επιπτώσεις του σχεδιαζόμενου μαζικού τουρισμού τόσο στο περιβάλλον όσο και στις εργασιακές σχέσεις.
Για ποια ''βαριά βιομηχανία'' άραγε μιλάμε; Αυτή του ξεπουλήματος παραλιών μέσω ΤΑΙΠΕΔ, της ανάπτυξης σε περιοχές ΝΑTURA, των μεγάλων και πολυτελών ξενοδοχειακών μονάδων που παραχαράσσουν το φυσικό τοπίο σε ακτές, ακρογιαλιές και πρόποδες βουνών; Αυτή των σχεδίων αλλοίωσης κοιλάδων για εγχειρήματα τύπου γκολφ στην Κρήτη, αυτή του ξεπουλήματος τύπου Ίου, αυτή του Ερημίτη στην Κέρκυρα, τη σχεδιαζόμενη στη Σύρο ή τους ουρανοξύστες στο Ελληνικό; Μιλάμε για τη ''βιομηχανία'' που εκμηδενίζει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της κάθε περιοχής και τα ισοπεδώνει όλα σε ένα οικοδόμημα η ζωή στο οποίο μπορεί να είναι η ίδια είτε βρίσκεται στο Αιγαίο είτε στη Βόννη είτε στη Νέα Υόρκη; Αυτή των φαραωνικών κρουαζιερόπλοιων-καζίνο που σκιάζουν στο διάβα τους και καταλαμβάνουν το μισό λιμάνι; Πάμε, δυστυχώς, και πάλι στο δόγμα της ''ανάπτυξης για την ανάπτυξη'' που μας οδήγησε στην κρίση και νομοτελειακά θα μας ξαναοδηγήσει σ' αυτή.
Οι συνθήκες, τώρα, των εργαζομένων (των επονομαζόμενων περιπαικτικά ακόμα και ως ''γκαρσονιών της Ευρώπης'' σε μια χώρα-δορυφόρο που λειτουργεί ως το εξοχικό των μεγάλων δυνάμεων του Βορρά που ορίζουν το παιχνίδι), παρά τις φιλότιμες προσπάθειες αρκετών ανθρώπων στον τομέα, γίνονται ολοένα και πιο απάνθρωπες. Εκατοντάδες είναι τα περιστατικά νέων υπαλλήλων που αγωνίζονται να ξεφύγουν από την ανεργία και τίθενται ενώπιον εκβιασμών για πολύωρη, ορισμένες φορές και πλήρως ανασφάλιστη εργασία, άλλες φορές 7 ημερών την εβδομάδα χωρίς ρεπό για τους θερινούς μήνες, χωρίς να πληρώνονται τις υπερωρίες, με μια τρώγλη για διαμονή χωρίς τα στοιχειώδη, σε συνθήκες καύσωνα που πιο πολύ θυμίζουν γαλέρα ή εμπλοκή σε στρατιωτική θητεία. Και παράλληλα ο πάντα υπαρκτός φόβος για τις ''άκρες'' των μεγαλοκαρχαριών ντόπιων και ξένων συμφερόντων στην Επιθεώρηση Εργασίας ώστε να προχωρήσουν όλοι σε καταγγελία, λες και τα Μνημόνια θα έσβηναν με το μαγικό ραβδάκι τις πρακτικές διαπλοκής κι αδιαφάνειας που λυμαίνονταν την Ελλάδα για αιώνες. Αλλά, όπως φαίνεται, κάθε ''success story'' οφείλει να έχει και τα αφανή θύματα πάνω στα οποία πατά για να χτιστεί.
Μπροστά στην υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ στην κυρίαρχη καπιταλιστική αφήγηση και στους ακόμα χειρότερους νεοφιλελεύθερους τύπου Μητσοτάκη που κρυφοκοιτάζουν σαν το κοράκι στη γωνία, η Οικολογία οφείλει να αντιτάξει και να αντιπροτείνει ένα τουριστικό μοντέλο ήπιο και πράσινο, προσαρμοσμένο στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και στις ξεχωριστές ανάγκες κάθε περιφέρειας, δρυμού και νησιού και στην ιδιαίτερη φυσιογνωμία του κάθε τόπου. Χωρίς φαραωνικά και μεγαλεπήβολα οικοδομήματα του μπετόν αλλά με μικρές, συνεταιριστικές μονάδες ξενοδοχείων κι εστίασης, χωρίς ανάπτυξη σε βάρος του οικοσυστήματος αλλά με έμφαση στην αυτόνομη παραγωγή καθαρής ενέργειας και στην ανακύκλωση και κομποστοποίηση προϊόντων και φαγητού αντίστοιχα, χωρίς τις συνθήκες δουλείας για τους εργαζομένους αλλά με πλήρη τήρηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και με ουσιαστική τιμωρία των παραβατών. Θεωρητικά, η Οικολογία θα έπρεπε ήδη να αγωνίζεται για να εφαρμόσει και κάποια από τα παραπάνω μιας και συμμετέχει στην Κυβέρνηση, φαίνεται όμως πως η πρόσδεση στην κυρίαρχη αφήγηση δεν έχει αλλοιώσει δυστυχώς μόνο το ΣΥΡΙΖΑ...

Φωτό: Κ. Χόρτη (Μύκονος)

Για ποιά «ανάπτυξη» καλούμαστε να θυσιάσουμε και το Ελληνικό; *

Το Σχέδιο για την «αξιοποίηση» του Ελληνικού και της παραλίας του Αγίου Κοσμά έχει πλέον κατατεθεί και παρουσιαστεί. Πόσοι όμως γνωρίζουν επακριβώς τι προβλέπει το «Σχέδιο Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης» (Σ.Ο.Α) του Ελληνικού; Πόσοι γνωρίζουν τι είδους «πάρκο» περιλαμβάνεται σ’ αυτό το σχέδιο;

Λένε πως το Σχέδιο για το Ελληνικό πρέπει να προχωρήσει, γιατί αποτελεί «μνημονιακή υποχρέωση της χώρας». Λένε πως είμαστε υποχρεωμένοι να το υλοποιήσουμε, ειδ’άλλως δεν πρόκειται να εισπράξουμε την επόμενη «δόση» από τους δανειστές μας και θα χρεωκοπήσει (κι άλλο) η χώρα μας.

Με δυο λόγια, μας λένε να θυσιάσουμε (και) το Ελληνικό προκειμένου να φυσήξει «ούριος άνεμος», να πάει μπροστά η οικονομία και να ξεφύγουμε από την «κρίση».

Με δυο λόγια, μας λένε ότι το Ελληνικό πρέπει να το δούμε ως μια σύγχρονη Ιφιγένεια που πρέπει να θυσιαστεί για το καλό όλων μας.
Άντε και το κάναμε. Θα πάει μπροστά η οικονομία; Λένε ότι θα δουλέψει πολύς κόσμος στα «έργα» Με ποιές συνθήκες εργασίας; Πόσες ώρες την ημέρα;
Αλλά και τι «έργα» προβλέπεται να γίνουν στο Ελληνικό; Εμπορικά Κέντρα (Malls), Καζίνο, πολυτελή ξενοδοχεία, γραφεία, δεκάδες πολυόροφες πολυκατοικίες 50 μέτρα ύψος (16 όροφοι) και 6 ουρανοξύστες 200 μέτρα ύψος (66 όροφοι !). Αυτά τα «έργα» μας χρειάζονται;

Όμως, δεν μας λένε ότι ταυτόχρονα θα εξαφανίσουν το Αθλητικό Κέντρο του Αγίου Κοσμά και το υπάρχον δασύλιο χτίζοντας στη θέση του πολυτελείς μονοκατοικίες. Δεν μας λένε ότι σε ένα μεγάλο μέρος του «πάρκου» προβλέπονται μη συνάδουσες κτιριακές εγκαταστάσεις. Δεν μας λένε ότι θα περιορίσουν την πρόσβασή μας σε ένα μικρό μόνο τμήμα της παραλίας.

Εντέλει, μας λένε να δεχτούμε μια μάταιη θυσία για να μπορέσουμε, κάποτε, να προκόψουμε, ως χώρα. Μέχρι τότε, κάποιοι ελάχιστοι, ντόπιοι και ξένοι, θα κερδοσκοπούν και θα αυξάνουν τις περιουσίες τους, θα βγάζουν τα λεφτά που εισέπραξαν (νομότυπα ή παράνομα) σε «φορολογικούς παραδείσους» και η ζωή θα συνεχίζεται.

Με βάση όσα αναφέρονται παραπάνω, έχει κατατεθεί μια εναλλακτική πρόταση η οποία θεωρεί ότι μπορεί να διαμορφωθεί ένα εναλλακτικό μοντέλο κοινωνικής επανοικειοποίησης και συνδιαχείρισης του χώρου του πρ. αεροδρομίου Ελληνικού και της παραλιακής Ζώνης του Αγίου Κοσμά από κοινωνικούς φορείς και συλλογικότητες, με μορφή συνεταιριστική, στα πλαίσια της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, σε αντίθεση με την ιδιωτικοποίηση, την τσιμεντοποίηση και την περιβαλλοντική υποβάθμιση που προωθείται.
«Πρωτοβουλία «Ένα Πάρκο για όλους στο Ελληνικό»
Για επικοινωνία: parkogiaolous2@gmail.com
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………*Κείμενο που μοιράστηκε στη συνεδρίαση της 1.2.2018 του Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής    

φωτό: http://www.newsbomb.gr