Και τώρα;

Του Κώστα Λουκέρη*

Προσπαθώ να συλλάβω την πυκνότητα του πολιτικού χρόνου από το 2009 και μετά, θέλοντας να αποφύγω τις κοινοτυπίες, τις περιγραφές και τις επαναλήψεις που κουράζουν. Η κρίση, η διαπραγμάτευση, τα μνημόνια, οι περικοπές, η λιτότητα, η ύφεση, τα αδιέξοδα, τα αδιέξοδα, τα αδιέξοδα. Όσοι υποστήριξαν από την αρχή της εμφάνισης της κρίσης πως η όλη προσπάθεια ελεγχόμενης χρεοκοπίας και «τακτοποίησης» των δημοσίων οικονομικών της χώρας -όπως αποφασίστηκε να γίνει κι έγινε- ήταν λάθος, εξακολουθούν να έχουν δίκιο. Όσοι επίσης υποστηρίζουν πως με δεδομένες α) τις διεθνείς εξελίξεις, β) την αντικειμενική δυσκολία της χώρας να χαράξει ανεξάρτητη οικονομική πολιτική, γ) τους ερασιτεχνισμούς στη διαπραγματευτική τακτική της χώρας επί όλων των κυβερνήσεων από το 2009 και μετά, η έκβαση των διαπραγματεύσεων και η συμφωνία-3^ο μνημόνιο ήταν η μόνη διέξοδος, έχουν επίσης δίκιο, για τον μόνο λόγο ότι μας δίνει κάποιο χρόνο προσαρμογής στο επόμενο επίπεδο μιζέριας και κατάθλιψης.

Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο, η παρούσα κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-ΑΝ.ΕΛΛ. -με τη συμβολή των Οικολόγων Πράσινων με έναν Υπουργό στην κυβέρνηση και δύο βουλευτές στην κυβερνητική πλειοψηφία των 153– δείχνει να αναζητά ακόμα μια πυξίδα. Η κυβερνητική πολιτική δεν έχει την πολυτέλεια να εξαντλείται σε μάχες χαρακωμάτων ή αναζήτηση ευθυνών αποκλειστικά έξω από την ίδια. Όσοι στηρίξαμε αυτή την κυβέρνηση αναμένουμε άμεσες λύσεις ή έστω άμεση δρομολόγηση λύσεων σε μια σειρά ζητημάτων για τα οποία άλλωστε συμφωνήσαμε να δώσουμε αυτήν τη στήριξη. Γιατί σίγουρα δεν δώσαμε αυτήν τη στήριξη ούτε για να κυβερνιέται «διοικητικά» η χώρα ούτε για να ξαναζούμε νοοτροπίες, σχεδιασμούς και τακτικισμούς που μπουχτήσαμε με τη Ν.Δ. και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. μα ούτε για να γνωρίσουμε ότι και η Αριστερά τιμά την ελληνική οικογένεια κάνοντας διορισμούς συγγενών.

Τα δάκρυα του Σπίρτζη για την Ίο

του Γιάννη Χαραλαμπάκη
 μέλους της ΕΓ των Οικολόγων Πρασίνων

Η αλλαγή του χρόνου από το 2015 προς το 2016 δεν άλλαξε το ερώτημα για το πώς θα πορευθεί αυτή η χώρα.

Μετά από μια καταστροφική ήττα τον Ιούλιο με το τέλος των διαπραγματεύσεων, η ελληνική κοινωνία συνέχισε τον μνημονιακό Γολγοθά της, εν μέσω μιας –λόγω της ήττας- διάχυτης και έντονης απογοήτευσης.

Όλα έχουν ένα παρελθόν, ένα παρόν και ένα μέλλον, το ίδιο και η ελληνική κοινωνία.

Αναλογίζομαι δύο γεγονότα:

Η πώληση των αεροδρομίων, ως μνημονιακή υποχρέωση με δακρυσμένο τον υπ. Σπίρτζη και ένα γεγονός λιγότερο γνωστό, αλλά εμβληματικό του καταστρεπτικού μοντέλου τουρισμού, η «αξιοποίηση» περιοχής της Ίου, υπογεγραμμένη από τρεις υπουργούς. Τους υπ. Οικονομικών, Ναυτιλίας και Περιβάλλοντος. Ειδικά οι δύο τελευταίοι, Δρίτσας και Τσιρώνης (μέλος μάλιστα ο τελευταίος των Οικολόγων Πρασίνων, οι οποίοι εξέδωσαν επικριτικό ψήφισμα για την επένδυση) είναι και οι δύο, όχι μόνο λόγω θέσης αλλά και λόγω παρελθόντος, αποδεδειγμένων περιβαλλοντικών ευαισθησιών αντίθετων με τα αποτελέσματα των υπογραφών τους.

(περισσότερες λεπτομέρειες για την Ίο, εδώ http://www.efsyn.gr/arthro/mia-riviera-etoimazetai-stin-io και εδώ http://left.gr/news/giati-erhetai-ayti-i-anaptyxi ).

Από το συνδυασμό των δύο γεγονότων προκύπτει και ο τίτλος, προφανώς ο κ. Σπίρτζης δεν έχει σχέση με την Ίο.

Στην περίπτωση των αεροδρομίων, η κυβέρνηση υποθηκεύει το μέλλον τους επειδή οι νικητές των διαπραγματεύσεων το επιβάλλουν.

Στην περίπτωση της Ίου η υποθήκευση του φυσικού κάλλους της περιοχής έρχεται από το παρελθόν. «Αμαρτωλές», παλιότερες κυβερνήσεις έδωσαν άδειες που δεν μπορούν να ακυρωθούν - έτσι δηλώνεται τουλάχιστον. Είναι το φαινόμενο της υποχρεωτικής «διοικητικής συνέχειας» δηλώνεται επίσης.

Η κυβέρνηση δεν εκλέχτηκε μόνο για να δώσει τον αντιμνημονιακό αγώνα, που τελικά έχασε. Στα μυαλά και τις καρδιές των περισσοτέρων εκλέχτηκε και για να σταματήσει τα αίτια δεκαετιών που μας έφεραν σε αυτή την καταστροφική αδυναμία, έτσι ώστε ο κάθε νεοφιλελεύθερος Σόιμπλε να επιβάλλει τη θέλησή του. Αν το μέλλον μας μας έχει «ξεφύγει» -προς το παρόν ελπίζουμε- από τα χέρια μας, το «αμαρτωλό» παρελθόν μας είναι καθήκον της κυβέρνησης να βρει τον τρόπο να τελειώνει σήμερα.

Αναρωτιέμαι λοιπόν, όταν τέτοια περιστατικά μεγάλα ή μικρά σίγουρα βρίθουν, τι περιθώρια έχει μια κυβέρνηση να εφαρμόσει πολιτική;

Όταν το παρελθόν έχει αφήσει την «ουρά» του στο παρόν και το μέλλον προδιαγράφεται (ζοφερό) από άλλους έξω από εμάς, τότε τι μένει να κυβερνήσουμε; Όταν δεν μπορείς να αναιρέσεις αυτά που κατέκρινες και έκαναν οι παλαιότεροι και όταν δεν μπορείς να προδιαγράψεις το μέλλον σου, αλλά στο προδιαγράφουν με τρόπο που σε κάνουν να «κλαις» σαν τον Σπίρτζη, τότε τι τελικά κυβερνάς στο παρόν;

Πρόταση εναλλακτικού σχεδιασμού στρατηγικής ανασυγκρότησης της Ελλάδας

Του Κώστα Λουκέρη

Η χώρα βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Οι πολιτικές που κυριαρχούν από το 2010, πέρα από τις καταστροφικές επιπτώσεις στην κοινωνία, την οικονομία και το περιβάλλον, σηματοδοτούν την απουσία στρατηγικού σχεδιασμού από πλευράς της Ελλάδας. Η Ελλάδα δεν ιεραρχεί, δεν προτείνει, δεν ελίσσεται και δεν προσαρμόζεται, γιατί απλούστατα δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τι θέλει.

Οι νέες συνθήκες άσκησης πολιτικής βρήκαν τόσο το πολιτικό προσωπικό όσο και την ελληνική κοινωνία παντελώς απροετοίμαστες να λάβουμε ουσιαστική δράση. Ακόμα και σε τομείς όπου θα περίμενε κανείς ενεργητική πολιτική, τον τουρισμό για παράδειγμα, η χώρα είναι έρμαιο διεθνών εξελίξεων και άλλων εξωτερικών αστάθμητων παραγόντων, χωρίς να προτείνει κάτι, μα να αποδέχεται σχεδόν πάντα καρτερικά και παθητικά.

Το 2021 η Ελλάδα συμπληρώνει 200 χρόνια από την επίσημη ημερομηνία κήρυξης της Επανάστασης κατά των Οθωμανών Τούρκων. Την περίοδο εκείνη η Ελλάδα θα βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή μια που θα οδηγείται «στις αγορές» για χρηματοδότηση. Προβλέπεται να είναι η ίδια περίπου περίοδος που θα έχει λήξει το τρίτο πακέτο βοήθειας από Ε.Ε., ΕΚΤ και ΔΝΤ, όπως και οι όροι της δανειακής συνθήκης που θα το συνοδεύουν. Θα είναι η στιγμή της ανάκτησης του κυρίαρχου ρόλου της ελληνικής πολιτείας μετά από πάνω από δέκα χρόνια «έξωθεν κυριαρχίας».

Απότοκος των παραπάνω είναι ότι η Ελλάδα πρέπει να συντάξει ένα εθνικό σχέδιο, έναν «εθνικό μπούσουλα». Ο τρόπος σύνταξής του, το γενικότερο πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κληθούν να συνεισφέρουν όλοι κι όλες οι εμπλεκόμενοι/-νες καθώς και τα χρονικά πλαίσια είναι προνόμια της εκτελεστικής εξουσίας. Εδώ είναι που θα χρειαστεί να γίνει μια συζήτηση σε κάθε επίπεδο στη χώρα, η οποία να συνοδεύεται από συγκέντρωση πληροφοριών για το πώς αντιμετώπισαν το ζήτημα άλλες χώρες όταν βρέθηκαν σε ανάλογη κατάσταση.